JO7-2 Wat een leuk stel - v.v. Gorecht

Door deze website te gebruiken gaat u akkoord met het gebruik van cookies op de website.

JO7-2 Wat een leuk stel

JO7-2 Wat een leuk stel

Per ongeluk zit ik in de groepsapp van JO7-2, waardoor ik hun geschiedenis van het afgelopen seizoen op de zaterdagochtenden kan volgen. Opvallend vaak winnen ze, maar uit het app-verkeer spreekt ook veel plezier, ook van hun ouders.

Door: Martin de Bruijn - maart 2022

In de coronatijd gingen ze soms buiten de officiele trainingen om, in de kou , samen trainen onder leiding van Rudy, papa van Hilene, een van de speelsters in dit pupillenteam. Ik zie ze normaal gesproken alleen bij de trainingen, maar nu ga ik maar eens heel vroeg mijn bed uit op zaterdagochtend om hun wedstrijden te zien.

Rudy Drent, zelf wielrenner, maar ook voetbalvader van vier Gorechtvoetballers, is de doelen al aan het versjouwen op de pupillenvelden aan de Onnerweg. Door zijn postuur heeft hij daar zo te zien geen enkele moeite mee. Even later komen zijn dochter Hilene, Navaeh, Sven, Maurits en Thijme, goed ingepakt want het is gewoon koud, aangehuppeld, vergezeld van hun ouders. Ze lijken totaal niet zenuwachtig en beginnen onder Rudy’s leiding aan de warming-up. De tegenstanders van vanochtend melden zich ook en even later start de caroussel: de jo-7-teams voetballen een klein toernooitje van drie wedstrijden. In het veld blijkt, dat jo-7-2 inderdaad een team is: ze spelen samen! Als ze de bal hebben, gaan ze niet alleen maar blindelings een kant op, maar zoeken echt een zwartwit shirt! Ik denk stiekum dat dat misschien ook wel door mijn trainingen komt, maar de teamleider blijkt veel invloed te hebben: als hij kluitjesvoetbal ziet, roept hij opeens luid “patat”; dat is het afgesproken signaal voor de Gorecht-spelertjes om meer uit elkaar te gaan lopen.

De eerste wedstrijd is een makkie. De tegenstanders lijken nog een beetje in dromenland. In de tweede wedstrijd moet Rudy de spelers even bij de les roepen. Ze zijn wat ingedut en staan opeens drie doelpunten achter. Dat bij de les roepen doet Rudy op een zeer pedagogische manier. Hij motiveert ze om elkaar weer toe te roepen, om de bal te vragen. Hij spreekt ze op ooghoogte aan en het werkt: net niet genoeg om te winnen, maar ze zijn weer levendig en doelgericht.

portret_jo72.jpg

Natuurlijk wil ik van de ouders weten wat ze van één en ander vinden. De één is een doorgewinterde voetbalmoeder, de ander heeft weinig met het spelletje op, maar allemaal staan ze elke zaterdagochtend graag te blauwbekken langs de lijn, want ze zien hun kind heel veel plezier en respect voor de medespelers en ook voor de tegenstanders hebben. Navaeh’s oma is er ook ( ze wordt tijdens de wedstrijd vrolijk toegezwaaid door haar kleindochter). v.v. Gorecht blijkt al vele jaren haar club. Een andere ervaren voetbalmoeder, Hanneloes, merkt nog op dat het puppy-voetbal bij v.v. Gorecht heeft bijgedragen aan de sfeer en de prestaties van dit pupillenteam: ze hebben er heel elementaire voetbalregels geleerd, bijvoorbeeld dat je niet op een bal gaat zitten en dat je naar het goede doeltje toe speelt. 

Na twee wedstrijden storten alle spelers zich dorstig op de limonade. Mijn dag is goed!

Delen

voeg je eigen gadgets toe aan deze pagina!